Iwan Koniew

Iwan Koniew urodził się 16 grudnia 1897 roku we wsi Łodejno w rodzinie chłopskiej. Był radzieckim dowódcą wojskowym, oficerem i politykiem. Służbę wojskową rozpoczął w armii carskiej, a w 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej i partii komunistycznej. Ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego. W czasie II wojny światowej dowodził między innymi Frontem Kalinińskim, Stepowym i 1 Frontem Ukraińskim. W 1944 roku otrzymał stopień marszałka Związku Radzieckiego.

Po wojnie pełnił funkcje dowódcze w radzieckich siłach zbrojnych, był zastępcą ministra obrony ZSRR, a w latach 1955-1960 dowodził Zjednoczonymi Siłami Zbrojnymi Państw Stron Układu Warszawskiego. W 1945 roku wojska 1 Frontu Ukraińskiego pod jego dowództwem zajęły Katowice; Koniew został także honorowym obywatelem tego miasta. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR. Napisał wspomnienia z okresu służby wojskowej. Zmarł 21 maja 1973 roku w Moskwie.

Na podstawie artykułu „Iwan Koniew” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.