Henryk Woliński

Henryk Woliński, używający pseudonimów „Wacław” i „Zakrzewski”, urodził się 13 lipca 1901 roku, a zmarł 12 marca 1986 roku. Był adwokatem i prawnikiem. Przed II wojną światową pracował w Prokuratorii Generalnej w Warszawie oraz należał do Stronnictwa Demokratycznego. W czasie wojny działał w polskim podziemiu i służył w Armii Krajowej, osiągając rangę pułkownika. Jego żona była Żydówką, a dzięki niej Woliński miał wielu przyjaciół wśród Żydów.

1 lutego 1942 roku został szefem Referatu Żydowskiego w Biurze Informacji i Propagandy AK. Utrzymywał kontakty z organizacjami podziemnymi działającymi w gettach i przygotowywał raporty dla Rządu RP na uchodźstwie, w tym dotyczący eksterminacji ludności żydowskiej w Treblince. Był jednym z inicjatorów powstania Rady Pomocy Żydom, czyli Żegoty. W latach 1942-1943 udzielił pomocy w swoim mieszkaniu kilku Żydom, którzy uciekli z warszawskiego getta. Po powstaniu warszawskim opuścił miasto z ludnością cywilną, a po wojnie zamieszkał w Katowicach. W 1974 roku otrzymał tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. W 2008 roku został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Na podstawie artykułu „Henryk Woliński (1901–1986)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.