Antoni Daniel

Antoni Daniel, urodzony 11 października 1920 roku w Dębie, był polskim inżynierem urządzeń sanitarnych i działaczem politycznym. Przed II wojną światową pracował jako tokarz w katowickiej hucie „Baildon”. W czasie okupacji niemieckiej został przymusowo wcielony do armii niemieckiej, z której zdezerterował. Od 1942 roku służył jako zwiadowca w Armii Czerwonej, a następnie walczył w 1 Korpusie Polskich Sił Zbrojnych w Związku Radzieckim. Po wojnie służył w Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrznego do grudnia 1956 roku.

Od 1946 roku należał do Polskiej Partii Robotniczej, a w 1948 roku przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Po demobilizacji wrócił do Katowic i ponownie podjął pracę w hucie „Baildon”, gdzie kierował gospodarką narzędziową, a później wydziałem remontowym. Ukończył Technikum Mechaniczne w Gliwicach oraz studia zaoczne na Politechnice Śląskiej, uzyskując tytuł inżyniera urządzeń sanitarnych. Pełnił funkcje w strukturach PZPR i Związku Zawodowego Hutników.

W 1965 i 1969 roku uzyskał mandat posła na Sejm PRL. Był zastępcą przewodniczącego komisji zajmującej się przemysłem ciężkim, chemicznym i górnictwem. Zmarł 10 stycznia 1974 roku.

Na podstawie artykułu „Antoni Daniel (polityk)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.